Gepost op

Het dagboek van een tiener

email-header

Lief dagboek, 

Zojuist weer ruzie gehad met mijn ouders. Ze begrijpen me gewoon weg echt niet. Ze willen me ook niet begrijpen. Ze luisteren totaal niet naar wat ik zeg. Ze denken dat ik expres ruzie met ze wil maken, maar dat is echt niet. Ik wil graag hun aandacht, maar elke keer gebeurt het tegenovergestelde. Ik heb werkelijk niks aan ze. Ik voel me enorm alleen. Aan mijn vriendinnen durf ik mijn verhaal niet kwijt, zij hebben namelijk wel normale ouders die luisteren.

Waarom heb ik deze ouders gekregen? Ze lijken totaal niet op me. 

Lief dagboek, kun je me alsjeblieft helpen. Ik voel me zo rot en ik wil graag dat iemand me begrijpt. Ik wil zo graag blij zijn, maar het lukt me echt niet. Ik heb echt hulp nodig, want ik weet niet hoe lang ik dit nog trek. 

 

Voel jij als ouder zelfliefde naar jezelf? Mag jij er zijn? Houd jij van jezelf? Kun jij jezelf op de 1e plek zetten? Ben je trots op jezelf? Leef jij je leven zoals jij graag je leven wil leven? Vind jij jezelf een voorbeeld voor je kinderen? Luister jij naar je gevoel? Voel jij je gehoord en gezien?

Als je één of meerdere keren  met nee hebt geantwoord, dan kan bovenstaande brief van jouw kind zijn.

Hoe kan een kind zich gehoord voelen, als jij niet naar jezelf luistert? Hoe kan een kind zelfliefde voelen, als jij geen zelfliefde voelt? Als jij anderen altijd voor laat gaan en jij pas op de laatste plek komt, hoe kan jouw kind zich dan ontwikkelen? Zich zelf ontdekken? Wie ben ik en waar sta ik voor? Hoe kan je kind zich zelf begrijpen als jij niet eens naar jezelf luistert?

Al snel roepen we dat het aan de puberteit ligt. Het is een moeilijke puber. Dat komt wel goed als ze ouder is. Ze begrijpt nog niet wat ze allemaal zegt. Ze heeft geen respect, omdat ze in de puberteit zit. Wij, als ouders zijn het slachtoffer, wij moeten onze mond houden en het gedrag negeren. Wij weten ons geen raad met ons kind.

En maar wijzen…. Wijzen naar een ander…. En wat als je de vinger eens omdraait? Naar jezelf wijst?

Wat als jij eens aan jezelf gaat werken? Het goede voorbeeld geeft? Dat jij de persoon wordt, die je echt wilt zijn? Dat je samen gaat werken met je kind? Dat je kind je spiegel is, zodat je weet waar jij nog aan mag werken?

Ja, dit is mogelijk! Leer jezelf begrijpen, dan leer jij je kind begrijpen, dan leert jouw kind zichzelf begrijpen. Werken aan de beste versie van jezelf, zorgt ervoor dat niet alleen jij hier een mooier mens van wordt, maar je gehele omgeving.

Laat je coachen, je hoeft het niet alleen te doen.

 

Start vandaag nog!

Wekelijkse e-mails, inzichten, tips en coaching.

http://www.puur-gevoel.nl

 

18 gedachten over “Het dagboek van een tiener

  1. Ik heb geen kinderen maar herken dit heel erg van mijn eigen gezinssituatie. Vooral het niet kunnen/willen luisteren naar je gevoel en daardoor ook niet over gevoel willen/kunnen praten. Opvoeden lijkt mij ook heel lastig en ik heb echt objectief gedragsproblemen (autisme) maar juist het feit dat in mijn gezin het perfecte plaatje belangrijker was dan jezelf zijn, leidde tot conflicten.

    1. Mooi verwoord!

  2. Wat een pakkende dagboektekst.
    Ik herken me er een beetje zelf in en hoop dit later als ouder anders aan te pakken door mijn eigen ervaringen anders in de praktijk om te zetten.
    Het geeft je wel stof tot nadenken.

    Ilona

    1. Het inzicht zorgt ervoor dat je het later al anders gaat aanpakken :>)

  3. Lijkt mij niet gemakkelijk als tiener als je ouders niet luisteren. Lijkt mij geen fijne situatie.

  4. Ik herken de dagboekfragmenten wel, denk dat elke tiener wel door dit stadium gaat, maar weet ook dat ik vroeger nogal overdreef hierin 😀

    1. Het is allemaal ergens goed voor geweest ;>)
      Vaak zien we dit alleen later.

  5. Ik was ook altijd een tiener met een eigen willetje dus hopelijk zijn mijn eigen kinderen in de toekomst als zij ze ooit krijg niet zo 😅

  6. Ik heb geen kinderen maar als ik kijk naar mijn eigen jeugd denk ik dat onbegrip soms wel vaak voorbij komt bij jongeren

  7. Soms kan het natuurlijk ook gewoon aan de tiener liggen, en zou die aan zichzelf kunnen werken ; )

    1. Zeker! Als je het als puber moeilijk hebt, dan kom je sowieso in een verplichte leerschool.
      Maar waarom niet en/en? Ouders die naar zich zelf kijken en pubers die zich ontwikkelen naar een volwassene.

      1. En/en kan inderdaad ook. Maar na 5 pubers merk ik dat ik een beetje allergisch reageer als ik weer zelf aan de bak moet ; )

  8. Goh ik denk dat het deel bij de puberteit hoort eigenlijk.

    1. Mijn overtuiging is; ieder heeft zijn eigen ontwikkeling en maakt die op zijn of haar manier door.

  9. Wat een pakkende tekst. Ik was een vrij lastige puber; maar de band met mijn moeder is altijd goed geweest.

  10. Mooi stuk! En heel belangrijk ook, want wat je zegt is één ding, maar het voorbeeld dat je geeft zegt vaak veel meer. Wat dat betreft ben je gewoon nooit uitgeleerd en uitontwikkeld, ook niet als je ‘groot’ bent.

  11. Ik denk dat je al veel bereikt als je met elkaar in gesprek gaat en blijft. En dat je geïnteresseerd bent in de wereld van je kind .

  12. Interessant inderdaad. Ik denk dat het voor een ouder belangrijk is als je goed onderscheid kunt maken tussen wat normaal gedrag is en waar extra naar gekeken moet worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *